Seansların gerçekleştiği zamanın ve mekânın mümkün olduğunca sabit olması da bu çerçevenin bir parçasıdır. Günlük yaşamın gerektirdiği rollerden ve sorumluluklardan farklı olarak, terapi süresi kişinin kendi deneyimlerine, düşüncelerine ve duygularına odaklanabildiği belirli bir zaman yaratır. Bu süreklilik içerisinde daha önce fark edilmeyen duygu ve düşünceler ortaya çıkabilir; kişinin kendisiyle ve ilişkileriyle ilgili tekrar eden örüntüler zaman içinde daha görünür hale gelebilir.

Bu nedenle terapi sürecinde seansların düzenli sürdürülmesi, olası değişikliklerin önceden paylaşılması ve belirlenen seans çerçevesinin korunması önem taşır. Çerçevenin amacı katı sınırlar oluşturmak değil, terapötik çalışmanın sürdürülebileceği tutarlı bir yapı sağlamaktır. Böylece terapi, yalnızca belirli bir sorun üzerine konuşulan görüşmelerden ziyade, zaman içinde gelişen ve derinleşen bir çalışma sürecine dönüşebilir.